O rencón d'acordanza
Aquí podrán ver todo lo que pasó por esta web. Es importante mantener la memoria para saber quienes somos.
25 fotografías del quinto temporal
(fotos de J. A. Otegui y Carlos Juan)
Agosto 2004 Septiembre 2004 Octubre 2004 Noviembre 2004 Diciembre 2004 Enero 2005 Febrero 2005 Marzo 2005 Abril 2005 Mayo 2005 Junio 2005 Julio 2005 Agosto 2005 Septiembre 2005 Octubre 2005 Noviembre 2005 Diciembre 2005 Enero 2006 Febrero 2006 Marzo 2006 Abril 2006 Mayo 2006 Junio 2006 Julio 2006 Agosto 2006 Septiembre 2006 Octubre 2006 Noviembre 2006 Diciembre 2006 Enero 2007 Febrero 2007 Marzo 2007 Abril 2007 Mayo 2007 Junio 2007 Julio 2007 Agosto 2007 Septiembre 2007 Octubre 2007 Noviembre 2007 Diciembre 2007 Febrero 2008 Marzo 2008 Abril 2008 Mayo_2008 Junio_2008 Julio_2008 Agosto_2008 Septiembre_2008 Octubre_2008 Noviembre_2008 Diciembre 2008 Enero 2009 Febrero 2009 Marzo 2009 Abril 2009 Mayo 2009 Junio 2009 Julio 2009 Agosto 2009 Septiembre 2009 Octubre 2009 Noviembre 2009 Diciembre 2009 Enero 2010 Febrero 2010 Marzo 2010 Abril 2010 Mayo 2010 Junio 2010 Julio 2010 Agosto 2010 Septiembre 2010 Octubre 2010 Noviembre 2010 Diciembre 2010 Enero 2011 Febrero 2011 Marzo 2011 Abril 2011 Mayo 2011 Junio 2011 Julio 2011 Agosto 2011 Septiembre 2011 Noviembre 2011 Diciembre 2011 Enero 2012 Febrero 2012 Julio 2012 Agosto 2012 Septiembre 2012 Noviembre 2012 Diciembre 2012 Enero 2013 Febrero 2013 Marzo 2013 Diciembre 2015 Diciembre 2018 Febrero 2019 Noviembre 2019 2019 Marzo 2020 Agosto_2020 Septiembre 2020 Octubre 2020 Noviembre_2020 Diciembre_2020 Enero 2021 Febrero 2021 Marzo 2021 Abril 2021 Mayo_2021 Junio_2021 Julio 2021 Agosto_2021 Septiembre_2021 Octubre_2021 Noviembre_2023 Diciembre_2023 Enero_2024 Febrero_2024 marzo_2024 abril_2024 mayo_2024 junio_2024 julio_2024 agosto_2024 septiembre_2024 octubre_2024 noviembre 2024 enero_2025 febrero 2025 marzo 2025 abril_2025 mayo_2025 junio_2025 julio_2025 agosto_2025 septiembre_2025 octubre_2025 noviembre_2025 diciembre_2025
miércoles, 31 diciembre 2025
Uei ye o zaguero día de l'año. No olbides zarrar ziclos, colocar puntos finals, dar grazias por lo bueno y lo malo pasau y por venir, dezir "te quiero" a los cuals quiers, dezir "adiós" a los cuals aigas de dezir, perdonar, anque te cueste y no t'olbides de vivir, de luitar, de querer-te y de soniar mientres sigues vivo. Yes a punto de vivir 365 días de nuevas istorias. Aproveita-los mientres dure y que o pasau nunca siga un lastre, sino un empenta ta construyir un futuro millor.
*********************************************
Hoy es el último día del año. No olvides cerrar ciclos, colocar puntos finales, dar gracias por lo bueno y lo malo pasado y por venir, decir "te quiero" a los que quieres, decir "adiós" a los que tengas que decírselo, perdonar, aunque te cueste y no te olvides de vivir, de luchar, de quererte y de soñar mientras sigues vivo. Estás a punto de vivir 365 días de nuevas historias. Aprovéchalos mientras dure y que el pasado nunca sea un lastre, sino un impulso para construir un futuro mejor.
martes, 30 diciembre 2025
O trango de l'año ta lo mío ye bella cosa banal, una continuazión
d'aconteceres, pero si ese de deseyar bella cosa les deseyaría salut, ta
vustés y ta la mía tamién, les deseyaría que deseyasen pensando en o
prochimo, que i ese menos minchadors colectivos y más minchadors
familiars plenos de ninos y comida, deseyaría una soziedat solidaría
enta los más desfavorecidos, deseyaría que dengún s'enzebase con o más
sensible por o feito de redamar dos glarimas, deseyaría más igualdat
sozial, más chustizia mundial, menos cletas y más brazos ubiertos, nunca
dengún más flotando en o mediterranio, que dengún se sentise falto
d'amor, que toz tenesenos una flama en o corazón, que recorramos si ye
nezesario a la poesía ta poder dezir o que no se puede dezir d'unatro
modo, que no m'abandonen, que tiengan pazienzia y que anque en
aparienzia veigan a una persona normal soi como una d'ixas personan que
arriban en o nuestro País, aparenmén normals, pero solos.
No va a ocurrir pon, pero por si a un caso les deseyo un año millor que
o pasau. Y si puedo pedir un deseyo más, deseyo que cuatre u zinco
s'escañen con as ugas de fin d'año.
*********************************************
El paso del año para mi es algo banal, una continuación de aconteceres,
pero si tuviera que desear algo les desearía salud, para ustedes y para
mi también, les desearía que desearan pensando en el prójimo, que
hubiese menos comedores colectivos y más comedores familiares llenos de
niños y comida, desearía una sociedad solidaría para con los más
desfavorecidos, desearía que nadie se cebase con el más sensible por el
hecho de derramar dos lágrimas, desearía más igualdad social, más
justicia mundial, menos vallas y más brazos abiertos, nunca nadie más
flotando en el mediterráneo, que nadie se sintiese falto de amor, que
todos tuviésemos una llama en el corazón, que recurramos si es necesario
a la poesía para poder decir lo que no se puede decir de otro modo, que
no me abandonen, que tengan paciencia y que aunque en apariencia vean a
una persona normal soy como una de esas personan que arriban en nuestro
País, aparentemente normales, pero solos.
No va a ocurrir nada, pero por si acaso les deseo un año mejor que el
pasado. Y si puedo pedir un deseo más, deseo que cuatro o cinco se
atraganten con las uvas de fin de año.
lunes, 29 diciembre 2025
O plan ye marcau y ye fazil. En 2026 cumplo toz os míos deseyos y soi
feliz.
A libel esportivo en a temporada 2026/27 aszendemos y en 2028 ganamos a
Liga y a Champions. Asinas de senzillo.
*********************************************
El plan está marcado y es fácil. En 2026 cumplo todos mis deseos y soy
feliz.
A nivel deportivo en la temporada 2026/27 ascendemos y en 2028 ganamos
la Liga y la Champions. Así de sencillo.
domingo, 28 diciembre 2025
Somos gosaus a asperar a que a felizidat brote de manera espontania, pero si as zircunstanzias no permiten que ixo pase, emos d'aprender a prevocar-la con autituz positivas y cudiando de nusatros.
*********************************************
Estamos acostumbrados a esperar a que la felicidad brote de manera espontánea, pero si las circunstancias no permiten que eso pase, debemos aprender a provocarla con actitudes positivas y cuidando de nosotros.
sábado, 27 diciembre 2025

Vero es mi hija y es fisioterapeuta. Probablemente la mejor fisioterapeuta de Euskadi. Tiene su clínica de salud integral en Balmaseda (Bizkaia) junto a dos compañeras, una psicóloga y una nutricionista. Tuvo muy claro que quería ser fisioterapeuta desde los catorce años y cursó sus estudios en la Universidad de Zaragoza, al igual que yo tuve claro que quería ser maquinista de ferrocarril desde los 15 años. Sólo nos dio satisfacciones a nivel de estudios y a nivel de recorrido vital. Es una profesión que le exige una formación continua constante y estamos muy orgullosos de ella. Sólo podemos darle las gracias por existir.
sábado, 26 diciembre 2025
Nos entivocamos cuan nos alzamos tot dentro. Cuan para no fer daño a os
de demás, nos femos daño nusatros mesmos, acumulando frustrazión, estrés
y rabia. Porque nos olbidamos que o cuerpo ye o campo de batalla d'as
nuestras emozions.
As zelulas d'o cuerpo obedexen a la psique. Ye fazil enfermar a causa
d'a umora de l'alma.
*********************************************
Nos equivocamos cuando nos guardamos todo dentro. Cuando para no hacer
daño a los demás, nos hacemos daño nosotros mismos, acumulando
frustración, estrés y rabia. Porque nos olvidamos de que el cuerpo es el
campo de batalla de nuestras emociones.
Las células del cuerpo obedecen a la psique. Es fácil enfermar a causa
del dolor del alma.
viernes, 25 diciembre 2025
Yo, que nunca he creyiu en Reyes Magos ni en miraglos, brindo ista nuei
con a mía chinebra a solas. Brindo por os cuals extrañan a silla vueda,
por os cuals no tienen a dengún a qui besar a meyanueit y por os cuals
se quedoron sin lotería (la d'o gordo y la d'a vida).
Dizen que ye tiempo de paz. Paz! Como si a paz se vendese en as rebaxas
de chinero. A paz ye un trago amargo que nos prenemos a diario ta no
morir-nos de ganas.
Asinas, entre que a orquesta desafina villanzicos y o cuñau fabla de
politica, un permanexe en a esquina d'o desencanto, zelebrando l'unico
Nadal que conoxe: a que no ameneste desfrazs, a que azeuta as corrucas y
os desamors, a que brinda por os náufragos que, como un, siguen buscando
un puerto que no esiste, pero que por si a un caso, ista nuei, se diz
fogar.
Feliz (u o que siga) Nadal.
Joaquín Sabina.
*********************************************
Yo, que nunca he creído en Reyes Magos ni en milagros, brindo esta noche
con mi ginebra a solas. Brindo por los que extrañan la silla vacía, por
los que no tienen a nadie a quien besar a medianoche y por los que se
quedaron sin lotería (la del gordo y la de la vida).
Dicen que es tiempo de paz. ¡Paz! Como si la paz se vendiera en las
rebajas de enero. La paz es un trago amargo que nos tomamos a diario
para no morirnos de ganas.
Así, mientras la orquesta desafina villancicos y el cuñado habla de
política, uno permanece en la esquina del desencanto, celebrando la
única Navidad que conoce: la que no necesita disfraces, la que acepta
las arrugas y los desamores, la que brinda por los náufragos que, como
uno, siguen buscando un puerto que no existe, pero que por si acaso,
esta noche, se llama hogar.
Feliz (o lo que sea) Navidad.
Joaquín Sabina.
miércoles, 24 diciembre 2025

Soniar ye lo unico que les queda a los pobres, a los desfavorecidos, a
los desafuziaus. Intenten estar felizes, si ye que les dixan, pero me
faigan una favor. Tan nomás les pido una favor.
Tiengan una memoria, anque nomás un siga, enta los olbidaus. Tener una
memoria solidaria con os cuals no tienen teito, con os cuals ya nunca
podrán posar-se en a nuestra mesa, con os inmigrantes de cualsequier
color que no pueden estar con os suyos, con os cuals cumplen condena,
con os cuals han de pasar istos días en un espital u con os cuals abendo
d'estar en un espital morirán en a carrera.
Antes de dar ixe zaguero mueso que les faiga esbotar y de beber a
zaguera chorrupada que les faiga cayer de culo, tiengan una memoria ta
lo Nadal d'os olbidaus. Porque si i abió un dios que naxió istos días,
naxió ta toz.
Imos, digo yo...
*********************************************
Soñar es lo único que les queda a los pobres, a los desfavorecidos, a
los desahuciados. Intenten ser felices, si es que les dejan, pero
háganme un favor. Tan sólo les pido un favor.
Tengan un recuerdo, aunque sólo uno sea, para con los olvidados. Tener
un recuerdo solidario con los que no tienen techo, con los que ya nunca
podrán sentarse en nuestra mesa, con los inmigrantes de cualquier color
que no pueden estar con los suyos, con los que cumplen condena, con los
que deben pasar estos días en un hospital o con los que teniendo que
estar en un hospital morirán en la calle.
Antes de dar ese último bocado que les haga reventar y de beber el
último sorbo que les haga caer de culo, tengan un recuerdo para la
Navidad de los olvidados. Porque si hubo un dios que nació estos días,
nació para todos.
Vamos, digo yo...
martes, 23 diciembre 2025
ETA en tota a suya istoria terrorista asasinó a 810 personas.
Franco asasinó a más de 450.000 personas (toz els innozén, luitadors
antifaixista).
Aznar asasinó a cuantos millons d'iraquíes (con a famosa mentira d'as
armas de destruición masiva).
M. Rajoy 10.000 muertes d'enfermos d'hepatitis a lo no rezetar Sovaldi
(por estar un tratamiento mui caro).
Isabel Díaz Ayuso prevocó a muerte de 7291 viellos d'una manera inumana
(Os protocolos d'a vergüeña en as Residenzias de Madrit).
QUI SON PERO TERRORISTAS, ETA U Os FAIXISTAS O PP?
*********************************************
ETA en toda su historia terrorista asesinó a 810 personas.
Franco asesinó a más de 450.000 personas (todos ellos inocentes,
luchadores antifascistas).
Aznar asesinó a varios millones de iraquíes (con la famosa mentira de
las armas de destruición masiva).
M. Rajoy 10.000 muertes de enfermos de hepatitis al no recetar Sovaldi
(por ser un tratamiento muy caro).
Isabel Díaz Ayuso provocó la muerte de 7291 ancianos de una manera
inhumana (Los protocolos de la vergüenza en las Residencias de Madrid).
¿QUIENES SON MAS TERRORISTAS, ETA O LOS FASCISTAS EL PP?
lunes, 22 diciembre 2025
Soi, igual que toz vustés, un compendio de vivenzias, de victorias y
redotas, d'arradigo a la tierra, de zicatrizas, glarimas y risas.
Soi, como toz vustés, polvo d'o camino, errors y bel enzierto, fuego y
chelo en as entrañas.
Arroziego, como vustés, espantos y dudas, a seguranza que t'aporta a
esperenzia, besos y lapos.
Luito cada día, sin saber-lo, contra molins que pareixen gigantes,
contra una mente crebada, contra una desmesurada impazenzia que fa que
m'entivoque mil vezes, tal que como toz vustés.
Suenio, como vusatros, despierto. Suenio con as personas que nos dixoron,
con as cualas dixamos nusatros, con a mosica que marca o nuestro baile,
con os versos nunca escritos.
A tronada y a calma, a luz de l'alba y l'ocaso, a paz y a guerra, as
feridas tatuadas con fuego en o corazón, o goyo esmediu d'a trobada,
l'abrazo calido d'as patrias, l'aliento amigo d'os compañers de luita...
Tiengo, como toz vustés, una istoria que contar dimpués de yo. Somos,
cadagún de nusatros, protagonistas d'una zinta unica, personaches
forchaus por os avatares d'una vida y por a personalidat esculpida por
unas creenzias y convenzimientos que nos fan como somos.
A yo, igual que a vustés.
*********************************************
Soy, al igual que todos ustedes, un compendio de vivencias, de victorias
y derrotas, de arraigo a la tierra, de cicatrices, lágrimas y risas.
Soy, como todos ustedes, polvo del camino, errores y algún acierto,
fuego y hielo en las entrañas.
Arrastro, como ustedes, miedos y dudas, la seguridad que te aporta la
experiencia, besos y bofetadas.
Lucho cada día, sin saberlo, contra molinos que parecen gigantes, contra
una mente quebrada, contra una desmesurada impaciencia que hace que me
equivoque mil veces, tal que como todos ustedes.
Sueño, como vosotros, despierto. Sueño con las personas que nos dejaron,
con las que dejamos nosotros, con la música que marca nuestro baile, con
los versos jamás escritos.
La tormenta y la calma, la luz del alba y el ocaso, la paz y la guerra,
las heridas tatuadas con fuego en el corazón, la alegría desmedida del
encuentro, el abrazo cálido de las patrias, el aliento amigo de los
compañeros de lucha...
Tengo, como todos ustedes, una historia que contar tras de mí. Somos,
cada uno de nosotros, protagonistas de una película única, personajes
forjados por los avatares de una vida y por la personalidad esculpida
por unas creencias y convencimientos que nos hacen como somos.
A mí, al igual que a ustedes.
domingo, 21 diciembre 2025
Soniar ye lo unico que les queda a los pobres, a los desfavorecidos, a
los desafuziaus. Intenten estar felizes, si ye que les dixan, pero me
faigan una favor. Tan nomás les pido una favor.
Tiengan una memoria, anque nomás un siga, enta los olbidaus. Tener una
memoria solidaria con os cuals no tienen teito, con os cuals ya nunca
podrán posar-se en a nuestra mesa, con os inmigrantes de cualsequier
color que no pueden estar con os suyos, con os cuals cumplen condena,
con os cuals han de pasar istos días en un espital u con os cuals abendo
d'estar en un espital morirán en a carrera.
Antes de dar ixe zaguero mueso que les faiga esbotar y de beber a
zaguera chorrupada que les faiga cayer de culo, tiengan una memoria ta
lo Nadal d'os olbidaus. Porque si i abió un dios que naxió istos días,
naxió ta toz.
Imos, digo yo...
*********************************************
Soñar es lo único que les queda a los pobres, a los desfavorecidos, a
los desahuciados. Intenten ser felices, si es que les dejan, pero
háganme un favor. Tan sólo les pido un favor.
Tengan un recuerdo, aunque sólo uno sea, para con los olvidados. Tener
un recuerdo solidario con los que no tienen techo, con los que ya nunca
podrán sentarse en nuestra mesa, con los inmigrantes de cualquier color
que no pueden estar con los suyos, con los que cumplen condena, con los
que deben pasar estos días en un hospital o con los que teniendo que
estar en un hospital morirán en la calle.
Antes de dar ese último bocado que les haga reventar y de beber el
último sorbo que les haga caer de culo, tengan un recuerdo para la
Navidad de los olvidados. Porque si hubo un dios que nació estos días,
nació para todos.
Vamos, digo yo...
sábado, 20 diciembre 2025
O suyo can s'eba convertiu en o suyo millor amigo, Yera l'unico a lo que
no le importaba a suya forma de prozeder u entender a existenzia. Tan
nomás veyeba en él a lo suyo fidel escudero, que no amo. Yeran iguals y
se trataban como iguals. A resta, a bonico, le eban dau a espalda. Os
que anteriormén yeran impreszindibles ara yeran cosa. Nomás un animal
comprendeba a suya mente crebada, sin condizions, sin asperar pon a
cambio.
Cuan saliban chuntos yeran un. Él nunca se prexinó tener un animal como
refirme, pero comprendió que yera o que le podeba tornar un amor limpio
y sin preguntas ni malas intenzions.
Él se sentiba feliz cuan yeran chuntos. Rezibiba una amistat sin
limites, una amistat que no se feba preguntas, una amistat pura.
Amé a lo can que tenié.
*********************************************
Su perro se había convertido en su mejor amigo, Era el único al que no
le importaba su forma de proceder o entender la existencia. Tan sólo
veía en él a su fiel escudero, que no amo. Eran iguales y se trataban
como iguales. El resto, poco a poco, le habían dado la espalda. Los que
anteriormente eran imprescindibles ahora eran nada. Sólo un animal
comprendía su mente quebrada, sin condiciones, sin esperar nada a
cambio.
Cuando salían juntos eran uno. Él nunca se imaginó tener un animal como
apoyo, pero comprendió que era el que le podía devolver un amor limpio y
sin preguntas ni malas intenciones.
Él se sentía feliz cuando estaban juntos. Recibía una amistad sin
límites, una amistad que no se hacía preguntas, una amistad pura.
Amé al perro que tuve.
* * *
Hoy 20 de diciembre, es para el aragonesismo militante, el Día de los
Derechos y Libertades de la ciudadanía aragonesa.
Hoy colocarán muchas organizaciones y entidades flores en el monumento
al Justiciazgo, pero tenemos que recordar que algunas de ellas son las
herederas de aquellos que asesinaron a D. Juan de Lanuza V, así como de
aquellos que siglos más tarde, por derecho de conquista, eliminaron lo
poco que quedaba de nuestra identidad nacional, creyendo que con firmar
decretos y más decretos, se acaba con la Voluntad de todo un Pueblo. Ni
pudieron ni podrán.
Por otro lado, están los partidos de la izquierda española con
delegaciones en Aragón, que son super respetuosos con las organizaciones
de izquierdas vascas, catalanas e incluso gallegas, las reconocen como
dignos representantes de esas naciones y al mismo tiempo a la izquierda
aragonesista/soberanista nos machacan siempre que pueden, con desprecio
a nuestro sentimiento como Pueblo con identidad propia.
Muchas risas he escuchado a largo de mi vida militante de "compañeros"
que como mucho nos veían como algo singular, algo anecdótico, sin
recordar que si este país (Aragón) ha pintado algo en la historia
democrática, ha sido gracias a diputados aragonesistas de izquierdas
como Emilio Gastón, José Antonio Labordeta, Chesus Yuste y ahora con
Jorge Pueyo. Los "otros" solo hablan cuando les dejan desde Madrid.
Somos pocos Sí, pero no poco.
Entalto Aragón Libre, Socialista, Feminista y Soberano.
viernes, 19 diciembre 2025
No sé sí serán os años, pero he baixau o volumen d'o que escuito y he
puyau lo d'o que siento. M'esteriza un tardada, a chorrupada d'un buen
café, un buen vino, una grata compañía, una bonica canta, a calor d'una
uellada, o poder d'un beso...
No sé sí serán os años, os daños... u talmén, nomás talmén, empezo a
veyer a vida tan bella como realmén ye.
*********************************************
No sé sí serán los años, pero he bajado el volumen de lo que escucho y
he subido el de lo que siento. Me estremece un atardecer, el sorbo de un
buen café, un buen vino, una grata compañía, una bonita canción, el
calor de una mirada, el poder de un beso...
No sé sí serán los años, los daños... o quizás, solo quizás, empiezo a
ver la vida tan bella como realmente es.
jueves, 18 diciembre 2025
Estar de zurdas ye optar por os pobres, indignar-se debán d'a exclusión sozial, inconformarse con tota forma d'inchustizia y considerar una aberrazión a desigualdat sozial.
*********************
Ser de izquierdas es optar por los pobres, indignarse ante la exclusión social, inconformarse con toda forma de injusticia y considerar una aberración la desigualdad social.
miércoles, 17 diciembre 2025
OBCHETIVOS TA LO 2026
Aprender a controlar as mías emozions. Soi eszesivamén emozional.
Intentar mezclar o que siento con bella lochica ta evitar precipitarme
cuan fablo u actúo. Fer una pausa ta pensar antes d'actuar. Siempre he
viviu con o corazón, con pasión. He d'estar más asertivo. A empatía me
mata. Venzer a lo mío tumor zerebral. Evitar personas toxicas y
pesimistas, que contaminan as mías emozions. Conoxer-me a lo mío mesmo y
protecher-me d'os oportunistas. Aprender a definir y a crear limites.
Protecher o mío espazio personal. No tener miedo d'imposar-me y de fer o
que pienso que ye bien, sin depender de l'aprebazión allena. Combatir os
míos sentimientos de rabia y resentimiento. Resolver o que he de y
olbidar a situazión, siga como siga a mía dezisión. Cuan me lastimen u
desilusionen dezir-lo en cuenta d'apartar-me. A vida no siempre ye
perfecta, pero no he de tener miedo de vivir-la y d'estar feliz.
*********************************************
OBJETIVOS PARA EL 2026
Aprender a controlar mis emociones. Soy excesivamente emocional.
Intentar mezclar lo que siento con alguna lógica para evitar
precipitarme cuando hablo o actúo. Hacer una pausa para pensar antes de
actuar. Siempre he vivido con el corazón, con pasión. Debo ser más
asertivo. La empatía me mata. Vencer a mi tumor cerebral. Evitar
personas tóxicas y pesimistas, que contaminan mis emociones. Conocerme a
mi mismo y protegerme de los oportunistas. Aprender a definir y a crear
límites. Proteger mi espacio personal. No tener miedo de imponerme y de
hacer lo que pienso que está bien, sin depender de la aprobación ajena.
Combatir mis sentimientos de rabia y resentimiento. Resolver lo que debo
y olvidar la situación, sea cual sea mi decisión. Cuando me lastimen o
desilusionen decirlo en vez de apartarme. La vida no siempre es
perfecta, pero no debo tener miedo de vivirla y de ser feliz.
martes, 16 diciembre 2025
O dezenio d'os uitanta estió una epoca difizil y
complicada, una d'as más tristas que recuerdo d'o final d'o pasau sieglo.
Lo fuo en tota España, pero particularmén en Euskadi, se vivió baixo un
Estau de puesto imposau por a banda terrorista ETA, con a Polizía y a
Guardia Zivil prenendo as carreras y as drogas, a puta eroi, asasinando
a la choventut. Los veyeba cayer como coniellos, no i eba familia que no
estase tocada por a peste d'o sieglo XX.
Luego, ta acabar de foter a situazión, yera o paro. Ixe paro que en o
caso que nos trata, t'arrozegaba a la carrera, a carrera t'asercaba a la
droga y una cosa u as dos, vaiga vusté a saber, a las Herriko, a Kale
Borroka y ETA. Pareixeba tot estudiau.
A verdat ye que absolutamén pon aduyaba. L'ambién griso d'una ziudat
grisa como ixe Bilbao con un eterno zielo griso, t'empentaba a la
tristeza y a la malinconía, a soniar con un mundo de colors.
Os Astilleros d'Euskalduna s'afuniban debán d'una reforma industrial
urdida dende Madrit que arrozegaría tamién a los Altos Fornos de
Vizcaya, o corazón d'o País Basco, dixando en ixe momento a la choventut
basca en o tallo d'a novalla.
Os capellans siempre pasan a la mesma ora. (Fragmento)
*********************************************
La década de los ochenta fue una época difícil y complicada, una de las
más tristes que recuerdo del final del pasado siglo. Lo fue en toda
España, pero particularmente en Euskadi, se vivió bajo un Estado de
sitio impuesto por la banda terrorista ETA, con la Policía y la Guardia
Civil tomando las calles y las drogas, la puta heroína, asesinando a la
juventud. Los veía caer como conejos, no había familia que no estuviera
tocada por la peste del siglo XX.
Luego, para acabar de joder la situación, estaba el paro. Ese paro que
en el caso que nos trata, te arrastraba a la calle, la calle te acercaba
a la droga y una cosa o las dos, vaya usted a saber, a las Herriko, la
Kale Borroka y ETA. Parecía todo estudiado.
La verdad es que absolutamente nada ayudaba. El ambiente gris de una
ciudad gris como ese Bilbao con un eterno cielo gris, te empujaba a la
tristeza y a la melancolía, a soñar con un mundo de colores.
Los Astilleros de Euskalduna se hundían ante una reforma industrial
urdida desde Madrid que arrastraría también a los Altos Hornos de
Vizcaya, el corazón del País Vasco, dejando en ese momento a la juventud
vasca en el filo de la navaja.
Los curas siempre pasan a la misma hora. (Fragmento)
lunes, 15 diciembre 2025
Piensen por un solo momento as cosas que han dixau escapar por no atrivir-se, por no dar o primer trango, por no tornar una riseta u una clamada tresbatida. Piensen o que podría aber estau a suya vida y no lo fuo.
*********************************************
Piensen por un solo momento las cosas que han dejado escapar por no atreverse, por no dar el primer paso, por no devolver una sonrisa o una llamada perdida. Piensen lo que podría haber sido su vida y no lo fue.
domingo, 14 enero 2025
Levo pro tiempo con a sensazión de no poder espresar-me con total
libertat ta evitar sofrir o refuso d'amigos y conoxius. Y no me viengaz
con ixo que "si son amigos no te refusarán", porque ye mentira.
Te refusan os amigos, os vezins, os compañers de treballo, a familia,
porque no comprenden a tuya forma de sentir as cosas. Intentas cambiar
ixe modo de perzibir, de sentir y lo unico que consegues ye engañar-te a
tu mesmo, que ye lo pior que te puede pasar.
Cada estar umano tiene o suyo tramo vital recorriu y nomás él sabe
cuanto polvo suportan os suyos zapatos en a travesía.
Yo vivo en o tallo d'a novalla. D'una novalla tan esmolada que tasamén
me dixa caminar d'espiguillas.
He leyiu a belún d'os míos amigos dezir que Facebook no ye o diván d'un
psiquiatra. Y ye verdat, grazias a dios. Pero ye o mío muro y escribo o
que quiero, que gosa consonar con o que siento. Les podría fablar d'as
flors y as paxarelas, de luscos d'asperanza u de l'amor. Pero, antiparte
que les sería engañando, ta ixo ya ye Corín Tellado.
*********************************************
Llevo bastante tiempo con la sensación de no poder expresarme con total
libertad para evitar sufrir el rechazo de amigos y conocidos. Y no me
vengáis con eso de que "si son amigos no te rechazarán", porque es
mentira.
Te rechazan los amigos, los vecinos, los compañeros de trabajo, la
familia, porque no comprenden tu forma de sentir las cosas. Intentas
cambiar ese modo de percibir, de sentir y lo único que consigues es
engañarte a ti mismo, que es lo peor que te puede pasar.
Cada ser humano tiene su tramo vital recorrido y sólo él sabe cuanto
polvo soportan sus zapatos en la travesía.
Yo vivo en el filo de la navaja. De una navaja tan afilada que apenas me
deja andar de puntillas.
He leído a alguno de mis amigos decir que Facebook no es el diván de un
psiquiatra. Y es verdad, gracias a dios. Pero es mi muro y escribo lo
que quiero, que suele coincidir con lo que siento. Les podría hablar de
las flores y las mariposas, de amaneceres de esperanza o del amor. Pero,
aparte de que les estaría engañando, para eso ya está Corín Tellado.
sábado, 13 diciembre 2025
Sé que lo foi con masiada antizipazión, pero como me conoxco, tamién sé
que conforme pasen os días me trobaré con menos ganas.
A mía memoria y admirazión a tot o personal que treballa por un
ferrocarril publico y de calidat.
O mío respeto y cariño ta los míos compañers d'as tierras d'o Norte.
*********************************************
Sé que lo hago con demasiada anticipación, pero como me conozco, también
sé que conforme pasen los días me encontraré con menos ganas.
Mi recuerdo y admiración a todo el personal que trabaja por un
ferrocarril público y de calidad.
Mi respeto y cariño para mis compañeros de las tierras del Norte.
viernes, 12 diciembre 2025
No dixen nunca de dezir o que sienten. A la mía mai y a la mía chirmana les dizié o que les quereba en vida y por escrito, que ye como me cuaca dezir as cosas. A la mía mai le escribié dezenas de cartas a lo zentro de día do iba y a la mía chirmana le dizié días antes de feneixer que la quereba tanto que cuasi doleba. No se dixen cosa dentro.
*********************************************
No dejen nunca de decir lo que sienten. A mi madre y a mi hermana les dije lo que les quería en vida y por escrito, que es como me gusta decir las cosas. A mi madre le escribí decenas de cartas al centro de día donde iba y a mi hermana le dije días antes de fallecer que la quería tanto que casi dolía. No se dejen nada dentro.
jueves, 11 diciembre 2025

Querida hermana... Dos años sin ti. No sueltes mi mano.
miércoles, 10 diciembre 2025
Me cuaca o compromiso. Me cuaca rodiar-me de chen comprometida. Fuigo
d'a chen tibia y grisa. O compromiso ye prener parte en bella cosa,
decantar-se por una opzión y estar fidel a ella.
O compromiso entraña leyaltat dica as zagueras consecuenzias,
solidaridat, compañerismo y umildat.
Reconoxco que soi mui poco resiliente y que a traiduría me mata.
*********************************************
Me gusta el compromiso. Me gusta rodearme de gente comprometida. Huyo de
la gente tibia y gris. El compromiso es tomar parte en algo, decantarse
por una opción y ser fiel a ella.
El compromiso entraña lealtad hasta las últimas consecuencias,
solidaridad, compañerismo y humildad.
Reconozco que soy muy poco resiliente y que la traición me mata.
martes, 9 diciembre 2025
Parte de Bizkaia y o suyo entorno la conoxié sobre una bizicleta. Asinas,
memoria cuasi a la perfezión, as puyadas a los puertos d'Orduña, Ro, A
Carrasca, Santo Cosme, Portillo d'a Sía, Portillo de l'Asón, A Escrita,
A Rafal, Os Tornos, O Cabirón, Arrate, Lunada, Humaran, Urkiola, Os
Maniquiellos, Avellaneda, L'Arbolera, Alen, Beci, Gordón, Sollube, Ubal,
Umbe, A Herbosa, O Peso, etc...
Ara, nomás de pensar-lo, me duelen as camas y siento sapia a sangre en o
mío garganchón.
*********************************************
Parte de Bizkaia y su entorno la conocí sobre una bicicleta. Así,
recuerdo casi a la perfección, las subidas a los puertos de Orduña, Ro,
La Encina, San Cosme, Portillo de La Sía, Portillo del Asón, La Escrita,
La Granja, Los Tornos, El Cabrio, Arrate, Lunada, Humaran, Urkiola, Las
Muñecas, Avellaneda, La Arboleda, Alen, Beci, Gordón, Sollube, Ubal,
Umbe, La Herbosa, El Peso, etc...
Ahora, sólo de pensarlo, me duelen las piernas y siento sabor a sangre
en mi garganta.
lunes, 8 diciembre 2025
Levo tiempo que, tot y con prener aduya ta poder dormir, me desperto mui
temprano. Aproveito para, d'espiguillas, pasiar-me por os suyos suenios.
Duerman tranquilos, que me mantiengo en alerta.
Cusiraré que os demonios que me despertan a yo, no les empreñen a vustés.
*********************************************
Llevo tiempo que, pese a tomar ayuda para poder dormir, me despierto muy
temprano. Aprovecho para, de puntillas, pasearme por sus sueños. Duerman
tranquilos, que me mantengo en alerta.
Vigilaré que los demonios que me despiertan a mí, no les molesten a
ustedes.
domingo, 7 diciembre 2025
Somos os d'abaix, os que no s'aconforman, os que nunca se resignan.
Somos a chen comuna, treballadera, rebelde.
*********************************************
Somos los de abajo, los que no se conforman, los que nunca se resignan.
Somos la gente común, trabajadora, rebelde.
sábado, 6 diciembre 2025
Como toz os 6 d'aviento, pon que zelebrar.
*********
Como todos los 6 de diciembre, nada que celebrar.
viernes, 5 diciembre 2025
Fa tiempo que no foi más que o que he soniau previamén. Ye o poder de
soniar o que nos fa complir os nuestros suenios. Porque lo importán d'os
suenios no ye acazar-los, que ixo ye agotador, sino atrapar-los.
L'apuesta, a ormino, ye fuerte. Pero una vez soniau ya no i hai stop.
Porque siempre m'ha moviu más o corazón que a razón. A razón mete
impedimentos que nomás o corazón puede tender puens ta librar-los.
*********************************************
Hace tiempo que no hago más que lo que he soñado previamente. Es el
poder de soñar lo que nos hace cumplir nuestros sueños. Porque lo
importante de los sueños no es perseguirlos, que eso es agotador, sino
atraparlos.
La apuesta, a menudo, es fuerte. Pero una vez soñado ya no hay stop.
Porque siempre me ha movido más el corazón que la razón. La razón pone
impedimentos que sólo el corazón puede tender puentes para librarlos.
jueves, 4 diciembre 2025
Pocas cosas me merexen tanto respeto como os miners y os ombres d'a mar.
Uei ye Santa Barbara. O mío corazón con as Cuencas Mineras de Teruel,
León y Asturias.
Felizidaz.
*********************************************
Pocas cosas me merecen tanto respeto como los mineros y los hombres de
la mar.
Hoy es Santa Bárbara. Mi corazón con las Cuencas Mineras de Teruel, León
y Asturias.
Felicidades.
miércoles, 3 diciembre 2025
Porque a traiduría tamién m'ha rondau. Pero si a suerte se tornase fura, escorrediza, como un pescau y d'istos años no estase capaz de tornar a lo suyo costau, quiero que saban que ta yo tamién estió un plazer treballar con vustés, uembro con uembro, contra tanto tirano.
*********************************************
Porque la traición también me ha rondado. Pero si la suerte se volviera esquiva, escurridiza, como un pescado y de estos años no fuese capaz de volver a su lado, quiero que sepan que para mí también fue un placer trabajar con ustedes, hombro con hombro, contra tanto tirano.
martes, 2 diciembre 2025
L'odio te consume, mantener siempre ixe fuego enzendiu ye agotador.
Odiar ye una enfermedat que requiere muita enerchía y nunca ye sufizién.
(D'o libro “Lo millor d'ir ye tornar”, Albert Espinosa)
*********************************************
El odio te consume, mantener siempre ese fuego encendido es agotador.
Odiar es una enfermedad que requiere mucha energía y nunca es
suficiente.
(Del libro “Lo mejor de ir es volver”, Albert Espinosa)
lunes, 1 diciembre 2025
Fa años que m'he dau cuenta de que amo con un sentimiento tan puro que no entiende d'edaz, de sexo ni distanzia. O que sí he comprebau que ye mui selectivo ideolochicamén fablando.
*********************************************
Hace años que me he dado cuenta de que amo con un sentimiento tan puro que no entiende de edades, de sexo ni distancia. Lo que sí he comprobado que es muy selectivo ideológicamente hablando.