CICLISMO

 

 

Graham

Watson

 

 

Biciciclismo

 

 

 

 

 

Julián Sanz

Ultracycling Rider

 

 

ENLACES

 

Fisioterapia

 

Ongizatea

 

Vicente Basanta

 

Ánchel Conte

 

Ramón Acín

 

MPA

Museo Pedagógico

de Aragón

 

Mariano Gistaín

 

Zaragózame!

 

 

Ligallo de Fablans

 

 

Ayto. Caspe

 

Ayto. Zaragoza

 

Niemeyer Center

Avilés

 

Fundación Picasso

 

Aragón

El viaje fascinante

 

 

 

Almendrón

 

Gaiters d'Aragón

 

 

 

 

Amai TLP

 

Navega por Aragón

 

Charrando.com

 

Chuntos por l'Aragonés

 

Redaragón

 

 

 

Villa de Balmaseda

 

Guggenghein Bilbao

 

instituto cervantes

 

 

 

PRENSA

 

 

 

El Periódico de Aragón

 

El Correo

 

Gara

 

Nueva España

 

El Comercio

 

Público

 

La República

 

radiohuesca

 

Aragón Radio

 

Rebelión

 

El inconformista digital

 

+links

 

 

Carlos Juan

 

 

 

 

 

 

O mío rencón www.carlosjuan.net  O mío rencón

Tfno. 648 09 09 39

Escríbanme

Fisioterapia Ongizatea

 

Diplomada

Verónica Juan Capilla.     Balmaseda-Bizkaia

Cita: 665 240 971

Formación académica

 

O rencón d'acordanza/El rincón de la memoria

(webteca)

 

 

Los curas siempre pasan a la misma hora

Relato Corto

 

La Estación del Silencio

 

 

Sala de Exposiciones

53 obras pictóricas de Basilio Allende

 

 

 

lunes, 8 junio 2026

 

Bi maxima ditut nire bizitzan:
- Zure hitzak zure isiltasuna baino garrantzitsuagoak ez badira, isildu.
- Nire isilunen jauna eta nire hitzen esklaboa naiz.

 

***************************************

 

I hai dos masimas en a mía vida:
- Si as tuyas palabras no son más importans que o tuyo silenzio, calla-te.
- Soi dueño d'os míos silenzios y esclau d'as mías palabras.

 

***************************************

 

Hay dos máximas en mi vida:
- Si tus palabras no son más importantes que tu silencio, cállate.
- Soy dueño de mis silencios y esclavo de mis palabras.

domingo, 7 junio 2026

 

 

 

Duela 82 urte egun honetan jaio zen Miguel Ríos Campaña, herrialde honek inoiz izan duen rockerorik handiena eta, gainera, ondo abesten duena, La Cartuja auzoan (Granada).

 

 

Tal día como uei de fa 82 años, naxeba en o bario d'a Cartuixa (Granada) Miguel Ríos Campaña, o más gran rockero que ha dau iste país y que amás canta bien.

 

***************************************

 

Tal día como hoy de hace 82 años, nacía en el barrio de La Cartuja (Granada) Miguel Ríos Campaña, el más grande rockero que ha dado este país y que además canta bien

 

sábado, 6 junio 2026

 

Zerditan, arnasestuka eta erdi biluzik iritsi zen guardiako epailearen bulegora. Txanda itxaroten zuen bitartean eseri zen. Ezin zuen emakumearen aurpegia burutik kendu. Eskatzen zioten informazio guztia eman ziezaiekeen. Lapurtuta sentitzen zen.
—Zer nahi duzu? —galdetu zion idazkariak.
—Gaur gauean bihotza lapurtu didatela salatu nahi dut.

 

***************************************

 

Se presentó en o chuzgau de guardia sudoroso, jadeante y a meyo vestir. Se posó mientres asperaba o suyo redolín. No podeba tirar-se d'a cabeza o suyo rostro. Podeba dar totas as pistas que le pedisen. Se sentiba espullau.
- Qué deseya? Le preguntó o funzionario.
- Quiero denunziar que ista nuei m'han furtau o corazón.

 

***************************************

 

Se presentó en el juzgado de guardia sudoroso, jadeante y a medio vestir. Se sentó mientras esperaba su turno. No podía quitarse de la cabeza su rostro. Podía dar todas las pistas que le pidieran. Se sentía saqueado.
- ¿Qué desea? Le preguntó el funcionario.
- Quiero denunciar que esta noche me han robado el corazón.

 

viernes, 5 junio 2026

 

Idazten dudanean, ez dago arterik, memoria bakarrik. Hitzen artea guztiz bestelako zerbait da. Barne-ni eta garuna behin eta berriz ordenatzen ditu. Hitzek hori lortzen dute berriro bisitatzen ditugun bakoitzean, eta emaitza den antolaketa desberdina da aldi bakoitzean; barne-nia berritzen da irakurketa bakoitzarekin. Hori da idazketaren artea.

 

***************************************

 

Cuan escribo no i hai arte, sino memoria. L'arte d'as letras ye cosa distinta. Ordena os adentros y o zelebro la una y l'atra vez, y unatra. As letras lo conseguen en totas y cadaguna d'as ocasions que una torna a vesitar-las y en cada momento a disposizión resultán ye distinta, as entrañas se renovan en cada lectura. Ixe ye l'arte d'escribir.

 

***************************************

 

Cuando escribo no hay arte, sino memoria. El arte de las letras es cosa distinta. Ordena los adentros y el cerebro una y otra vez, y otra. Las letras lo consiguen en todas y cada una de las ocasiones que una vuelve a visitarlas y en cada momento la disposición resultante es distinta, las entrañas se renuevan en cada lectura. Ese es el arte de escribir.

 

 

jueves, 4 junio 2026

 

2015. urtea. Aitona Hegalaria.
Memoriak, batzuetan iheskorrak, gure garun eta bihotzetan sakon pilatuta zeuden emozioak, usainak eta zaporeak ekartzen ditu gogora. Sinestezina dirudi nola, 50 urte bete berri ditugula, irudi edo esaldi batek bizitako sentsazioak biziraun ditzakeen, haurtzarora edo gaztarora eramaten zaituzten emozioak.
Duela egun batzuk, Rosa Marik, Aitona Hegalariaren bilobak, haren argazki bat argitaratu zuen sarean. Berehala, irudiak etorri zitzaizkidan burura, nola nire aitona Plazara eramaten ninduen txirrindularitzako titan hau ongietorria ematera bere balentria bat amaitzen zuen bakoitzean. Gogoratzen dut bere azala, beltzarantua eta eguzkiak eta haizeak higatua, bere hankak, meheak baina gihartsuak, ez bere adineko gizon baten ohikoak.
Gogoratzen dut, halaber, nire aitak Ramón Sáez —Tarzan— ikustera eraman ninduenean, Caspen hasi zen Aragoiko Itzuliaren etapa batean. Nire aitak miresmen berezia zuen txirrindulari honenganako, baina ez zen jaiotzez irabazle bat, baizik eta lasterketak ematen zizkion aukerak aprobetxatzen zekien etxekoandre ona.

Gertaera hauek zenbat eragin eta pisu izan behar zuten nire subkontzientean pentsatzen dut, urte asko geroago errepidera irten eta hamabi urtez lehiatzera eraman ninduten.
Nire aitona arrantzara eramaten ninduen zazpi edo zortzi urte nituenean. Adin hartan, arazo gehiago izaten nuen harrapatzen nuena baino. Baina esperientzia horrek esan nahi zuen, helduaroan, arrantza nire pasio handienetako bat izan dela.
Duela egun batzuk, Laurarekin hizketan ari nintzen, nire nerabe-aurreko taldeko neska batekin, San Rokeko jaiak gogoratzen. Orain, abestiak dioen bezala, Laura joan da. Espainiatik kanpo lan egiten du, baina elkarrizketa leuna izan genuen, emozio partekatuz, lagun komunez eta oroitzapen partekatuz betea. Hori guztia Laura berriro ikusi ez nuen arren, eta hala ere, atzo elkar ikusi izan bagenu bezala hitz egin genuen. Atzo balitz bezala gogoratzen dut Miguel Ríosek Caspen eman zuen kontzertua, 1980ko jaietan. "Extraños en el Escaparate" LParekin bira egiten ari zen, Madrilen Kirol Jauregian grabatutako "Rock & Ríos" LP bikoitz zoragarriaren aurrekaria. Ezin hobeto gogoratzen dut Caspeko kontzertua "El Sueño Espacial" abestiarekin ireki zuela. Ordutik, eman dituen kontzertu guztietan ikusi dut, eta bera izan zen nire bizitzari soinu banda jarri zion gizona.

Pentsamendu hauekin guztiekin, Caspeko beste baten oroitzapenak direnez, azpimarratu nahi dut ez dugula ahaztu behar nor ginen nor garen ulertzeko. Eta Caspek eta orain lagun min horiek zerikusi handia izan zuten nire nortasunean, nire pentsatzeko eta izateko moduan
.

 

***************************************

 

Año 2015. O lolo volador.
A memoria, a vezes fura, nos torna emozions, olors y sapia que s'amuntonaban en lo más profundo d'o nuestro zelebro y o nuestro corazón. Pareixe mentira como con os 50 años rezienmén cumplius, una imachen u una frase tornan a la vida sensazions ya vividas, emozions que te tresladan a la tuya nineza u choventut.
Fa pocos días que Rosa Mari, a nieta d'o lolo volador, colgó una fotografía suya en internet. A l'inte s'agolparon en a mía cabeza imachens de como o mío lolo me levaba a la Plaza a rezibir a iste titán d'a bizicleta cada vez que finalizaba una d'as suyas fetas. Memoria a suya piel bronziada y tanada por o sol y l'aire, as suyas camas, finas, musculadas, no propias d'un ombre d'a suya edat.
Igualmén me vinió a la cabeza cuan o mío pai me levó a veyer a Ramón Sáez -Tarzán- en una salida d'a Vuelta a Aragón que partiba de Caspe. O mío pai sentiba espezial admirazión por iste ziclista que manimenos no yera un ganador nato, más bien un buen gregario que sabió aproveitar as oportunidaz que a corrida le dio.
Pienso o que abió d'influyir y pesar en o mío subconszién istos feitos ta que muitos años más tarde me lanzase a la carretera y competise entre doze años.
O mío lolo me levaba a pescar, con tasamén siete u ueito años. A ixa edat daba más mal que pescaba. Pero ixo fazió que ya en edat adulta a pescata aiga estau una d'as mías grans afizions.
Fa uns días fablaba con Laura una nina d'a colla d'a mía preadolescencia, remerando as fiestas de Santo Roque. Ara, como diz a canta, Laura no ye. Treballa afora d'España, pero manteniemos una conversazión fluida, plena d'emozions comunas, d'amig@s comunas y memorias comunas. Tot ixo tot y que a Laura nunca la veyié más y en cambio charramos como si nos esenos visto ayer.
Memoria, como si ese ocurriu iste maitín, o conzierto que Miguel Ríos dio en Caspe allá por as fiestas d'o 80, más u menos. Chiraba con o suyo LP d'Estraños en o Escarapate, o suyo treballo previo a lo fabuloso dople LP gravau en Madrit en o Palazio d'os Esportes, Rock & Ríos. Memoria perfectamén que o conzierto caspolino lo ubrió con "O Suenio Espazial". Dende alavez l'he visto en cadagún d'os suyos conziertos que ha zelebrau y fuo l'ombre que metió banda sonora a la mía vida.
Con totas istas considerazions, memorias d'un caspolino cualsequiera, quiero fer bueno ixo que no cal olbidar o que fuemos ta comprender qui somos. Y en a mía personalidat, a mía forma de pensar y d'estar, Caspe y aquels amigos ara tan zercanos, tenioron muito que veyer.

 

***************************************

 

Año 2015. El abuelo volador.
La memoria, a veces esquiva, nos devuelve emociones, olores y sabores que se hacinaban en lo más profundo de nuestro cerebro y nuestro corazón. Parece mentira como con los 50 años recién cumplidos, una imagen o una frase devuelven a la vida sensaciones ya vividas, emociones que te trasladan a tu niñez o juventud.
Hace pocos días que Rosa Mari, la nieta del abuelo volador, colgó una fotografía suya en internet. Al instante se agolparon en mi cabeza imágenes de como mi abuelo me llevaba a la Plaza a recibir a este titán de la bicicleta cada vez que finalizaba una de sus hazañas. Recuerdo su piel bronceada y curtida por el sol y el viento, sus piernas, finas, musculadas, no propias de un hombre de su edad.
Igualmente me vino a la cabeza cuando mi padre me llevó a ver a Ramón Sáez -Tarzán- en una salida de la Vuelta a Aragón que partía de Caspe. Mi padre sentía especial admiración por este ciclista que sin embargo no era un ganador nato, más bien un buen gregario que supo aprovechar las oportunidades que la carrera le dio.
Pienso lo que tuvo que influir y pesar en mi subconsciente estos hechos para que muchos años más tarde me lanzara a la carretera y compitiese durante doce años.
Mi abuelo me llevaba a pescar, con apenas siete u ocho años. A esa edad daba más mal que pescaba. Pero eso hizo que ya en edad adulta la pesca haya sido una de mis grandes aficiones.
Hace unos días hablaba con Laura una niña de la pandilla de mi preadolescencia, rememorando las fiestas de San Roque. Ahora, como dice la canción, Laura no está. Trabaja fuera de España, pero mantuvimos una conversación fluida, plena de emociones comunes, de amig@s comunes y recuerdos comunes. Todo ello a pesar de que a Laura nunca la vi más y en cambio charlamos como si nos hubiésemos visto ayer.
Recuerdo, como si hubiese ocurrido esta mañana, el concierto que Miguel Ríos dio en Caspe allá por las fiestas del 80, más o menos. Giraba con su LP de Extraños en el Escaparate, su trabajo previo al fabuloso doble LP grabado en Madrid en el Palacio de los Deportes, Rock & Ríos. Recuerdo perfectamente que el concierto caspolino lo abrió con "El Sueño Espacial". Desde entonces lo he visto en cada uno de sus conciertos que ha celebrado y fue el hombre que puso banda sonora a mi vida.
Con todas estas consideraciones, memorias de un caspolino cualquiera, quiero hacer bueno aquello de que no hay que olvidar lo que fuimos para comprender quienes somos. Y en mi personalidad, mi forma de pensar y de ser, Caspe y aquellos amigos ahora tan cercanos, tuvieron mucho que ver.

 

miércoles, 3 junio 2026

 

Ez baduzu zure bihotza gehiago gaizki tratatu nahi, barrura utzi aurretik uztea gomendatzen dizut.

 

Si vusté no quiere maltratar más a lo suyo maltreito corazón, le recomiendo que antes de dixar dentrar dixe salir.

 

Si usted no quiere maltratar más a su maltrecho corazón, le recomiendo que antes de dejar entrar deje salir.

 

martes,   2 junio 2026

 

Ezin dituzu zure seme-alabak zure gurasoek zu hezi zaituzten bezala hazi, zure gurasoek jada existitzen ez den mundu baterako hezi zintuztelako.

 

No puez educar a los tuyos fillos como lo fazioron os tuyos pais con tu, pus os tuyos pais t'educoron ta un mundo que ya no esiste.

 

No puedes educar a tus hijos como lo hicieron tus padres contigo, pues tus padres te educaron para un mundo que ya no existe.

 

lunes, 1 junio 2026

 

Sendatzea ez da bat-bateko prozesua. Denbora behar du. Batzuetan zerbait gainditu duzula eta zoriontsu zarela sentituko duzu, eta bat-batean zauri hori berriro irekiko da.
Ez amore eman, ez etsi. Egun bakoitza pausoz pauso hartu.

 

***************************************

 

O sanar no ye un prozeso d'a nuei a lo maitín. Prene tiempo. A vezes sentirás que finalmén has superau bella cosa y yes feliz y de sopetón ixa ferida s'ubrirá de nuevo.
No te rendas, no te desanimes. Prene cada día paso a trango.

 

***************************************

 

El sanar no es un proceso de la noche a la mañana. Toma tiempo. A veces sentirás que finalmente has superado algo y estás feliz y de repente esa herida se abrirá de nuevo.
No te rindas, no te desanimes. Toma cada día paso a paso.
 

 

 

 

 

 

 

 

Aragón somos todos

El traidor de Camilo José Cela

 

 

El trévol de cinco hojas que me regaló Susana.

Foto: Jesús Ariz