Bi maxima ditut nire bizitzan:
- Zure hitzak zure isiltasuna baino garrantzitsuagoak ez badira, isildu.
- Nire isilunen jauna eta nire hitzen esklaboa naiz.
***************************************
I hai dos masimas en a mía vida:
- Si as tuyas palabras no son más importans que o tuyo silenzio,
calla-te.
- Soi dueño d'os míos silenzios y esclau d'as mías palabras.
***************************************
Hay dos máximas en mi vida:
- Si tus palabras no son más importantes que tu silencio, cállate.
- Soy dueño de mis silencios y esclavo de mis palabras.
domingo, 7 junio 2026
Duela 82 urte egun honetan jaio zen Miguel Ríos Campaña, herrialde honek
inoiz izan duen rockerorik handiena eta, gainera, ondo abesten duena, La
Cartuja auzoan (Granada).
Tal día como uei de fa 82 años, naxeba en o bario d'a Cartuixa (Granada)
Miguel Ríos Campaña, o más gran rockero que ha dau iste país y que amás
canta bien.
***************************************
Tal día como hoy de hace 82 años, nacía en el barrio de La Cartuja
(Granada) Miguel Ríos Campaña, el más grande rockero que ha dado este
país y que además canta bien
sábado, 6 junio 2026
Zerditan, arnasestuka eta erdi biluzik iritsi zen guardiako epailearen
bulegora. Txanda itxaroten zuen bitartean eseri zen. Ezin zuen
emakumearen aurpegia burutik kendu. Eskatzen zioten informazio guztia
eman ziezaiekeen. Lapurtuta sentitzen zen.
—Zer nahi duzu? —galdetu zion idazkariak.
—Gaur gauean bihotza lapurtu didatela salatu nahi dut.
***************************************
Se presentó en o chuzgau de guardia sudoroso, jadeante y a meyo vestir.
Se posó mientres asperaba o suyo redolín. No podeba tirar-se d'a cabeza
o suyo rostro. Podeba dar totas as pistas que le pedisen. Se sentiba
espullau.
- Qué deseya? Le preguntó o funzionario.
- Quiero denunziar que ista nuei m'han furtau o corazón.
***************************************
Se presentó en el juzgado de guardia sudoroso, jadeante y a medio
vestir. Se sentó mientras esperaba su turno. No podía quitarse de la
cabeza su rostro. Podía dar todas las pistas que le pidieran. Se sentía
saqueado.
- ¿Qué desea? Le preguntó el funcionario.
- Quiero denunciar que esta noche me han robado el corazón.
viernes, 5 junio 2026
Idazten dudanean, ez dago arterik, memoria bakarrik. Hitzen artea guztiz
bestelako zerbait da. Barne-ni eta garuna behin eta berriz ordenatzen
ditu. Hitzek hori lortzen dute berriro bisitatzen ditugun bakoitzean,
eta emaitza den antolaketa desberdina da aldi bakoitzean; barne-nia
berritzen da irakurketa bakoitzarekin. Hori da idazketaren artea.
***************************************
Cuan escribo no i hai arte, sino memoria. L'arte d'as letras ye cosa
distinta. Ordena os adentros y o zelebro la una y l'atra vez, y unatra.
As letras lo conseguen en totas y cadaguna d'as ocasions que una torna a
vesitar-las y en cada momento a disposizión resultán ye distinta, as
entrañas se renovan en cada lectura. Ixe ye l'arte d'escribir.
***************************************
Cuando escribo no hay arte, sino memoria. El arte de las letras es cosa
distinta. Ordena los adentros y el cerebro una y otra vez, y otra. Las
letras lo consiguen en todas y cada una de las ocasiones que una vuelve
a visitarlas y en cada momento la disposición resultante es distinta,
las entrañas se renuevan en cada lectura. Ese es el arte de escribir.
jueves, 4 junio 2026
2015. urtea. Aitona Hegalaria. Memoriak, batzuetan iheskorrak, gure garun eta bihotzetan sakon
pilatuta zeuden emozioak, usainak eta zaporeak ekartzen ditu gogora.
Sinestezina dirudi nola, 50 urte bete berri ditugula, irudi edo esaldi
batek bizitako sentsazioak biziraun ditzakeen, haurtzarora edo gaztarora
eramaten zaituzten emozioak.
Duela egun batzuk, Rosa Marik, Aitona Hegalariaren bilobak, haren
argazki bat argitaratu zuen sarean. Berehala, irudiak etorri
zitzaizkidan burura, nola nire aitona Plazara eramaten ninduen
txirrindularitzako titan hau ongietorria ematera bere balentria bat
amaitzen zuen bakoitzean. Gogoratzen dut bere azala, beltzarantua eta
eguzkiak eta haizeak higatua, bere hankak, meheak baina gihartsuak, ez
bere adineko gizon baten ohikoak.
Gogoratzen dut, halaber, nire aitak Ramón Sáez —Tarzan— ikustera eraman
ninduenean, Caspen hasi zen Aragoiko Itzuliaren etapa batean. Nire aitak
miresmen berezia zuen txirrindulari honenganako, baina ez zen jaiotzez
irabazle bat, baizik eta lasterketak ematen zizkion aukerak
aprobetxatzen zekien etxekoandre ona.
Gertaera hauek zenbat eragin eta pisu izan behar zuten nire
subkontzientean pentsatzen dut, urte asko geroago errepidera irten eta
hamabi urtez lehiatzera eraman ninduten.
Nire aitona arrantzara eramaten ninduen zazpi edo zortzi urte nituenean.
Adin hartan, arazo gehiago izaten nuen harrapatzen nuena baino. Baina
esperientzia horrek esan nahi zuen, helduaroan, arrantza nire pasio
handienetako bat izan dela.
Duela egun batzuk, Laurarekin hizketan ari nintzen, nire nerabe-aurreko
taldeko neska batekin, San Rokeko jaiak gogoratzen. Orain, abestiak
dioen bezala, Laura joan da. Espainiatik kanpo lan egiten du, baina
elkarrizketa leuna izan genuen, emozio partekatuz, lagun komunez eta
oroitzapen partekatuz betea. Hori guztia Laura berriro ikusi ez nuen
arren, eta hala ere, atzo elkar ikusi izan bagenu bezala hitz egin
genuen. Atzo balitz bezala gogoratzen dut Miguel Ríosek Caspen eman zuen
kontzertua, 1980ko jaietan. "Extraños en el Escaparate" LParekin bira
egiten ari zen, Madrilen Kirol Jauregian grabatutako "Rock & Ríos" LP
bikoitz zoragarriaren aurrekaria. Ezin hobeto gogoratzen dut Caspeko
kontzertua "El Sueño Espacial" abestiarekin ireki zuela. Ordutik, eman
dituen kontzertu guztietan ikusi dut, eta bera izan zen nire bizitzari
soinu banda jarri zion gizona.
Pentsamendu hauekin guztiekin, Caspeko beste baten oroitzapenak direnez,
azpimarratu nahi dut ez dugula ahaztu behar nor ginen nor garen
ulertzeko. Eta Caspek eta orain lagun min horiek zerikusi handia izan
zuten nire nortasunean, nire pentsatzeko eta izateko moduan
.
***************************************
Año 2015. O lolo volador. A memoria, a vezes fura, nos torna emozions, olors y sapia que
s'amuntonaban en lo más profundo d'o nuestro zelebro y o nuestro
corazón. Pareixe mentira como con os 50 años rezienmén cumplius, una
imachen u una frase tornan a la vida sensazions ya vividas, emozions que
te tresladan a la tuya nineza u choventut.
Fa pocos días que Rosa Mari, a nieta d'o lolo volador, colgó una
fotografía suya en internet. A l'inte s'agolparon en a mía cabeza
imachens de como o mío lolo me levaba a la Plaza a rezibir a iste titán
d'a bizicleta cada vez que finalizaba una d'as suyas fetas. Memoria a
suya piel bronziada y tanada por o sol y l'aire, as suyas camas, finas,
musculadas, no propias d'un ombre d'a suya edat.
Igualmén me vinió a la cabeza cuan o mío pai me levó a veyer a Ramón
Sáez -Tarzán- en una salida d'a Vuelta a Aragón que partiba de Caspe. O
mío pai sentiba espezial admirazión por iste ziclista que manimenos no
yera un ganador nato, más bien un buen gregario que sabió aproveitar as
oportunidaz que a corrida le dio.
Pienso o que abió d'influyir y pesar en o mío subconszién istos feitos
ta que muitos años más tarde me lanzase a la carretera y competise entre
doze años.
O mío lolo me levaba a pescar, con tasamén siete u ueito años. A ixa
edat daba más mal que pescaba. Pero ixo fazió que ya en edat adulta a
pescata aiga estau una d'as mías grans afizions.
Fa uns días fablaba con Laura una nina d'a colla d'a mía
preadolescencia, remerando as fiestas de Santo Roque. Ara, como diz a
canta, Laura no ye. Treballa afora d'España, pero manteniemos una
conversazión fluida, plena d'emozions comunas, d'amig@s comunas y
memorias comunas. Tot ixo tot y que a Laura nunca la veyié más y en
cambio charramos como si nos esenos visto ayer.
Memoria, como si ese ocurriu iste maitín, o conzierto que Miguel Ríos
dio en Caspe allá por as fiestas d'o 80, más u menos. Chiraba con o suyo
LP d'Estraños en o Escarapate, o suyo treballo previo a lo fabuloso
dople LP gravau en Madrit en o Palazio d'os Esportes, Rock & Ríos.
Memoria perfectamén que o conzierto caspolino lo ubrió con "O Suenio
Espazial". Dende alavez l'he visto en cadagún d'os suyos conziertos que
ha zelebrau y fuo l'ombre que metió banda sonora a la mía vida.
Con totas istas considerazions, memorias d'un caspolino cualsequiera,
quiero fer bueno ixo que no cal olbidar o que fuemos ta comprender qui
somos. Y en a mía personalidat, a mía forma de pensar y d'estar, Caspe y
aquels amigos ara tan zercanos, tenioron muito que veyer.
***************************************
Año 2015. El abuelo volador. La memoria, a veces esquiva, nos devuelve emociones, olores y
sabores que se hacinaban en lo más profundo de nuestro cerebro y nuestro
corazón. Parece mentira como con los 50 años recién cumplidos, una
imagen o una frase devuelven a la vida sensaciones ya vividas, emociones
que te trasladan a tu niñez o juventud.
Hace pocos días que Rosa Mari, la nieta del abuelo volador, colgó una
fotografía suya en internet. Al instante se agolparon en mi cabeza
imágenes de como mi abuelo me llevaba a la Plaza a recibir a este titán
de la bicicleta cada vez que finalizaba una de sus hazañas. Recuerdo su
piel bronceada y curtida por el sol y el viento, sus piernas, finas,
musculadas, no propias de un hombre de su edad.
Igualmente me vino a la cabeza cuando mi padre me llevó a ver a Ramón
Sáez -Tarzán- en una salida de la Vuelta a Aragón que partía de Caspe.
Mi padre sentía especial admiración por este ciclista que sin embargo no
era un ganador nato, más bien un buen gregario que supo aprovechar las
oportunidades que la carrera le dio.
Pienso lo que tuvo que influir y pesar en mi subconsciente estos hechos
para que muchos años más tarde me lanzara a la carretera y compitiese
durante doce años.
Mi abuelo me llevaba a pescar, con apenas siete u ocho años. A esa edad
daba más mal que pescaba. Pero eso hizo que ya en edad adulta la pesca
haya sido una de mis grandes aficiones.
Hace unos días hablaba con Laura una niña de la pandilla de mi
preadolescencia, rememorando las fiestas de San Roque. Ahora, como dice
la canción, Laura no está. Trabaja fuera de España, pero mantuvimos una
conversación fluida, plena de emociones comunes, de amig@s comunes y
recuerdos comunes. Todo ello a pesar de que a Laura nunca la vi más y en
cambio charlamos como si nos hubiésemos visto ayer.
Recuerdo, como si hubiese ocurrido esta mañana, el concierto que Miguel
Ríos dio en Caspe allá por las fiestas del 80, más o menos. Giraba con
su LP de Extraños en el Escaparate, su trabajo previo al fabuloso doble
LP grabado en Madrid en el Palacio de los Deportes, Rock & Ríos.
Recuerdo perfectamente que el concierto caspolino lo abrió con "El Sueño
Espacial". Desde entonces lo he visto en cada uno de sus conciertos que
ha celebrado y fue el hombre que puso banda sonora a mi vida.
Con todas estas consideraciones, memorias de un caspolino cualquiera,
quiero hacer bueno aquello de que no hay que olvidar lo que fuimos para
comprender quienes somos. Y en mi personalidad, mi forma de pensar y de
ser, Caspe y aquellos amigos ahora tan cercanos, tuvieron mucho que ver.
miércoles, 3 junio 2026
Ez baduzu zure bihotza gehiago gaizki tratatu nahi, barrura utzi
aurretik uztea gomendatzen dizut.
Si vusté no quiere maltratar más a lo suyo maltreito corazón, le
recomiendo que antes de dixar dentrar dixe salir.
Si usted no quiere maltratar más a su maltrecho corazón, le recomiendo
que antes de dejar entrar deje salir.
martes, 2 junio 2026
Ezin dituzu zure seme-alabak zure gurasoek zu hezi zaituzten bezala hazi,
zure gurasoek jada existitzen ez den mundu baterako hezi zintuztelako.
No puez educar a los tuyos fillos como lo fazioron os tuyos pais con tu,
pus os tuyos pais t'educoron ta un mundo que ya no esiste.
No puedes educar a tus hijos como lo hicieron tus padres contigo, pues
tus padres te educaron para un mundo que ya no existe.
lunes, 1 junio 2026
Sendatzea ez da bat-bateko prozesua. Denbora behar
du. Batzuetan zerbait gainditu duzula eta zoriontsu zarela sentituko
duzu, eta bat-batean zauri hori berriro irekiko da.
Ez amore eman, ez etsi. Egun bakoitza pausoz pauso hartu.
***************************************
O sanar no ye un prozeso d'a nuei a lo maitín. Prene tiempo. A vezes
sentirás que finalmén has superau bella cosa y yes feliz y de sopetón
ixa ferida s'ubrirá de nuevo.
No te rendas, no te desanimes. Prene cada día paso a trango.
***************************************
El sanar no es un proceso de la noche a la mañana. Toma tiempo. A veces
sentirás que finalmente has superado algo y estás feliz y de repente esa
herida se abrirá de nuevo.
No te rindas, no te desanimes. Toma cada día paso a paso.